เริ่มไม่ไหว
posted on 05 Apr 2010 22:20 by yellow-keyเริ่มไม่ไหวกับตัวเอง
แต่คาดว่ามันก็ ดีขึ้นเรื่อยๆ แล้ว ล่ะมั้งนะ....
จากที่ช่วงพี่อ่านหนังสือเตรียมสอบแกทแพทแล้วเรานั่งเล่นคอมทั้งกลางวันและกลางคืน
มันก็ติด แล้วก็ไม่เป็นอันทำอะไร แผนที่วางไว้ทั้งหมดในปิดเทอม แว๊บบ ...หายไปสิ้น -________-
ผ่านมาถึงครึ่งปิดเทอม นั่งคิดตลอดว่า นี่ชั้นมานั่งทำอะไรอยู่ตรงนี้ ?
เรามีสิ่งเตือนใจ ทั้งเวลาฟังคนอื่นบ่นใส่ ทั้งเวลาอ่านหนังสือ มันเลยทำให้คิดได้ว่า เออ ต้องเริ่มทำอะไรแล้วล่ะ
แต่แค่เพียงไม่นาน มันก็กลับมาเถลไถลเหมือนเดิม
พอหมดช่วงสอบแกทแพท พี่สาวก็เริ่มคุกคามลามเลียเวลาสำหรับการเล่นเน็ตของเรามากขึ้นเรื่อยๆ
โดยเฉพาะเวลากลางคืนนี่ มันสำคัญมากนะ ฮื๊อฮือ แรกๆ ที่โดนเอาไป เราก็ต้องยอมรับเพราะก็เล่นมาเยอะแล้ว แต่บางครั้งนี่เฟลถึงขั้นนอนไม่หลับ -____- ตายย เป็นมาก
ช่วงนี้เลยให้มันเหมากลางวันไปให้หมด ส่วนกลางคืนเนี่ย ขอเถอะ...
แต่ไม่วายมันยังมานั่งบ่นนั่งเทศน์ใส่ ...อีฟ แกควรจะอ่านหนังสือได้แล้วนะ ตั้งเป้าหมาย ว่าวันนี้ อ่านสังคมสักบทเป็นไง บลาๆๆ ตอนเด็กๆ พี่น่ะนะ........ร่ายยาว ร่ายยาวไม่พอชอบกระแนะกระแหน TT แบบอะไรกันนักหนา ซึ่ง รู้ก็สึกดีที่เหมือนมีอะไรมาคอยกระตุ้นบ่อยๆ แต่บางทีมันอึดอัดมากกกกกกกก เสียมารยาทสุดๆ ชอบมานั่งดูเราคุยเอ็มกับคนอื่น อยากถีบกระเด็น ...ในใจก็คิดว่า เออ อีกเดี๋ยวมันก็เข้ามหา'ลัยแล้ว
แต่ก็หลายช่วงเวลามากกว่า ที่คิดขึ้นมาว่า ...ถ้ามันไม่อยู่ แล้วใครจะคอยทำไอ้นู่นไอ้นี่ให้เรา
ใครจะให้เรานั่งซ้อนท้ายไปร้านเกมไปโรบินสันด้วยกัน ใครจะคอยบ่นคอยเตือนสติ ใครจะคอยฟังเราสครีมชายนี่
ทุกสิ่งอย่าง
มีบ้างที่ไม่ชอบนิสัยมัน แต่พี่เราเนี่ยแหละ ถือว่าเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดแล้ว จริงๆ
พูดไม่ไหวจริงๆ กับทุกอย่างที่มันทำให้เรา
ถ้าไม่มีมัน อาจจะไม่มีเราที่นั่งอยู่ตรงนี้ ...เราเป็นคนที่มีนิสัยโคตรต่างจากพี่อย่างสิ้นเชิง
ตรงที่ มันชอบลองผิดลองถูก ลองทำอะไรใหม่ๆ ในขณะที่เราไม่ค่อยกล้า แบบ เออ ที่มีอยู่ก็พอแล้ว ไม่ต้องทำอะไรเผื่อเสียหาย
เมื่อหลายปีก่อนมันมาบังคับให้มันสอนสะกดเกาหลีให้ เราอิดออดนานมากกกกกกแบบ โอ๊ย ยุ่งยาก ขี้เกียจ
แต่พอได้เรียนกับมัน มันสอนสนุกดีนะ บรรยากาศตอนนั้น มีแต่เสียงหัวเราะ จนมันขึ้นนอน แล้วเราก็พบตัวเองนั่งคัดตัวอักษรถึงเที่ยงคืนกว่าๆ (ตอนมอต้นสำหรับเราก็ดึกมากแล้วแหละ) จนกระทั่ง ถึงจะอ่านไม่ออก แต่พอสะกดได้อะไรได้ในวันนี้
โฟโต้ช็อป จนถึงเรื่องของชายนี่
มันลึกมาก........ อาจจะไม่มีเราที่เริ่มชอบคีย์ เริ่มเล่นบอร์ดนี้เลยด้วยซ้ำ
เนื่องจากเน็ตช้า ...พี่เรามันลงทุนโหลดชายนี่ยอนนานัมมาจากที่โรงเรียนทั้งหมดสามสิบกว่าคลิป
และชายนี่ไทยแลนด์ เพราะเน็ตช้าอีก ถึงถอดใจไปแล้วว่า เข้าไปเล่นไม่ได้หรอก ลำบาก
ซึ่งพอเข้าไปนานๆ ก็ไม่รู้ทำไมนะ ถือว่ามันยังเป็นใจที่ อย่างน้อยก็ดูจะเร็วขึ้นบ้างจากครั้งแรกที่เข้ามา ถึงจะสูบรูปเข้าห้องมีเดียไม่ได้ ...แต่ อย่างน้อยก็อ่านฟิคได้ล่ะฟะ .. ฮ่าๆๆๆ
ชายนี่เฮลโลเบบี้ บอกตรงๆ ว่าไม่ขวนขวาย และคงจะไม่ไปโหลดที่ไหน
ยัยพี่สาว ก็ไปร้านเกมแล้วโหลดมาให้ได้โฮกฮากกันอีก
เพราะทุกอย่างที่มันทำ ถึงมีเรามียูสในชายนี่ไทยแลนด์ ให้คอยแย่งมันเล่นคอมได้ขนาดนี้ 555
ใจหายมากๆ เลยที่ ....ต่อไปหลังเลิกเรียนจะไม่มีมันอีกแล้ว
ไม่มีพี่ที่ไปเจอที่ห้องสมุดประชาชนทุกวันหลังเลิกเรียน แล้วเล่นคอมฟรีที่นั่นชนิดไม่ไล่ไม่กลับ 555
ไม่เจอพี่มัตซึ่งเป็นเพื่อนของพี่อีกที ดันบ้าคีย์เหมือนกันแล้วมาสครีมใส่กันทุกครั้งที่เจอหน้า
ไม่มีคนที่คอยให้ระบายเรื่องทุกเรื่องที่เครียดกลับมาจากโรงเรียน
แล้วเพื่อนใครที่ชอบบอกเวลาเจอกันในโรงเรียน
'ไอ้อีฟนี่โคตรเหมือนเนียร์เลยว่ะ'
ไม่มีทุกอย่างเลยจริงๆ
ไม่มีเราที่นั่งพิมเอนทรี่นี้อยู่ด้วย
ไม่มีหนังสือเตรียมเอนท์สังคมที่มันบังคับให้อ่านอยู่ทุกวี่วัน
ไม่มีหนังสือเฉลยโอเนตภาษาอังกฤษที่เรากำลังทำอยู่
ไม่มีเราที่กำลังจะน้ำตาไหล
ฮ่าๆๆๆ .....บ้าชะมัด
กำลังจะขึ้นมอห้าแล้ว แต่ก็ยังเด็กสมอายุจริงๆ
ต่อไปนี้จะต้องพยายามให้มากขึ้น
ไม่กล้าสัญญากับตัวเองเลยว่าจะทำได้อย่างที่ตั้งใจไว้ แต่ตอนนี้มันก็กำลังดีขึ้นเรื่อยๆ
ต้องเข้มแข็งและอยู่กับตัวเองให้ได้มากกว่านี้